M'n tjoolmaatje,
m'n steun en toeverlaat, m'n rots
ferme sterke vrolijke stralende madam,
m'n partner-in-crime, m'n zotte mie
m'n zelfverklaarde zussie
ze is niet meer
Ze was al twee jaar in behandeling van een derde keer het K-monster
(2006, 2014, 2018)
hervallen eind juni en eerst het verdict van maximum 6 maanden gekregen
die vijf dagen later op 29 juni (haar verjaardag) al werd ingekort tot 2 maanden
Het werden nog 5 dagen
Chantal overleed zaterdagnamiddag 4 juli
en werd nog net 63 jaar
Met haar durfde ik alles aan.
Onmogelijk te beschrijven hoe ik haar zal missen!
Onze diepgaande gesprekken
maar direct daarna weer zalig onnozel doen
Altijd de eerste om iets aan te vertellen
onze Messenger stond niet stil
van het onnozelste en grappigste
tot onze kleine en grote zorgen,
onze twijfels, onze angsten...
Totaal verschillend, in alles,
maar vol respect en begrip voor elkaar, nooit veroordelend
Niet enkel mooie woorden achteraf,
we zegden het elkaar vaak genoeg gedurende al die jaren
Ooit blogde ze, Chantal
(nog voor dat ik blogde)
daarom eigenlijk wou ik dit op de blog zetten
voor diegene die haar gekend hebben,
al zijn er daar nog weinig van die bloggen denk ik
Toen was ze vooral gekend onder de naam Talleke en later nog Sakkerlien
Meerdere hebben haar grote verdriet gevolgd toen ze haar zoon verloor
Nu is ze verenigd met haar zoon en haar mama wie ze beide zo erg mistte
M'n zussie
Al die uitstapjes samen,
gedurende 10 jaar sleurde ze me overal mee naar toe,
of ik haar
Tjoolen noemden we het
want altijd deden we meer dan we van plan waren en aan konden
en sleepten ons toen nadien uitgeput terug naar de trein
Picknicken in de zon of de regen, strandwandelingen,
b&b aan zee en Brugge,
en op logement bij Walter (spijkerbed)
Nieuwjaarontbijten en doordeweeks, etentjes,
soms eens winkelen, ...
Zoveel mooie herinneringen
Wat zal het nu stil zijn
