achteruit

Vooraleer we de zeehonden zagen gingen Lies en ik lunchen 

in een pop-up brasserie aan de 'gaanderijen' te Oostende

Het smaakte. Zie je het hartje dat overblijft 😉

Ik spoel achteruit doorheen de dag, alles kan op een blog 😉

Voordat de magen begonnen te knorren liepen we binnen in het Mu.ZEE

Daar zagen we dit van Wim Delvoye.

Rioolbuizen op keramieken poten, een betonmolen gemaakt met houtsnijwerk, 

een beschilderd Perzisch tapijt 

 Delvoye brengt ambacht en industrie samen in postmoderne installaties met tegenstellingen

 waarin heden en verleden één worden.

Ook was er de tentoonstelling 'Statuettes. 

Kleinsculptuur in huis  van 1880 tot morgen

 Mu.ZEE neemt de bezoeker van de Venetiaanse Gaanderijen mee

langsheen anderhalve eeuw kleinsculptuur in België

 9 godinnen (Jacques Verduyn °1946 - 2000 - terracotta en marmer) 

Geïnspireerd op antieke kunst die hij zag in Italië en Griekenkand. 

Met de titel maakt hij een brug tussen de Olympische goden

en de moderne alledaagse houdingen van de figuren

De drie Gratiën (Constant Permeke 1949)

Links: Eenheid van de wereld door het postverkeer 

(Gipsmodel van Jozef Cantré voor het grote bronzen beeld op het postgebouw van Oostende, 

nu cultuurcentrum De Grote Post.  1953)

Rechts: Golem Waterfall (Eric Croes 2023) 

Links: Vrouw met amfoor (gips, ca 1900) - midden: Dodenmasker (Henri Permeke 1912)

rechts: Stier (Francois Raty 1959)

Voorlaatste: Portret Marie Storck (Oscar Jespers 1936)

Laatste: Portret Karel Van de Woestijne (Jozef Cantré 1935)

Vrouw met panter (Oscar De Clerck 1924)

We hebben onze dag eens verstandig gedoseerd 

en waren dan deze keer niet zo traag als schildpadden

 op het einde van de mooie dag

SOS World (Cracking art group 2001)

happy

De zeehond zag er happy uit, dat kon niet anders op zo'n stralende lentedag

Ook Lies en ik waren happy, vooral omdat we eindelijk elkaar nog eens zagen

maar ook omdat we nu eens een volledige zeehond konden bespeuren 🤭

Meestal als we in Oostende zijn

zien we enkel in de verte een zeehondenkopje boven de zee uitsteken

Hoewel zeehonden solitaire dieren zijn

hadden ze met z'n allen voor dezelfde rustplaats gekozen

Ze rusten in groep voor de veiligheid

We zagen er niet eentje maar telden er 17

Volgens de 'bewaakster' lagen er ooit eens 28

Als de jongen vier tot zes weken oud zijn moeten ze hun plan trekken.

Bij de geboorte wegen ze zo'n 10 kg

Zie ze eens genieten van hun dutje op het strand

Het lijkt wel alsof hij bravo doet voor de mooie dag 😉

show

gezellig

Narcissen rijzen op 

Lichtpuntjes in het frisgroene gras. 

Klokken en hazen gaan op pad 

En eieren krijgen kleur. 

Pasen, 

symbool van hoop en nieuw leven

Gezellige Paasdagen

schattig

Het was lang geleden en eigenlijk wisten we niet goed waar af te spreken.

Ook toen ik aankwam in het station van Sint Niklaas 

waar Joke al zat te wachten hadden we nog geen duidelijk plan.

Twijfelaars die we zijn.

De hoofdzaak was elkaar nog eens zien en het wandelen moest ook haalbaar zijn.

We beslisten naar het Romain Devidtspark te rijden en daar wat te kuieren. 

 En in dat park zagen en vooral hoorden we de parkieten van vorig postje.

Het park is vernoemd naar een oud-burgemeester.

Het Walburgkasteel was de oorspronkelijk verblijfplaats van de heer van Walburg.

Heerlijkheid ontstaan in 1550

Ridder Willem van Waelwijck sloopte het in puin vallende kasteel en verving het door het huidige.

Door erfenissen en verkopingen werd het kasteel in 1618 onder meer ingericht als brouwerij. 

In 1846 kwam het in handen van J.F.G. van Naemen-Boeye, 

die het in 1851 volledig herstelde en aan de 19de-eeuwse smaak aanpaste.

De sierlijke gietijzeren muziekkiosk (1860) werd in de jaren '80

vanaf een andere plaats in Sint Niklaas overgebracht naar het park.

Eclectische stijl, met Moorse inslag in de hoefijzerbogen
en neogotische invloed in de met vierlobben en visblazen opengewerkte panelen. 

Hij is de enige in zijn soort die nog bestaat.

Duidelijk dat ik het wat moeilijk had om het kasteel goed op de foto te krijgen.

We zullen het maar op de bomen steken 😉

De parkieten kwetterden er vrolijk op los en wij deden hetzelfde

Bijna mistten we de schattige jonge Nijlganzen, wat een camouflagekleuren

We lunchten op het domein De Sterre waar we ook nog een stukje wandelden

En als afscheid zagen we nog deze schattigaard.

In het wild

Kiekeboe

We hoorden ze al direct roepen

Deze leuke lawaaimakers

Al wisten we eerst niet wie of wat het was wat we hoorden.

Maar na wat speurwerk zagen we ze hoog in de bomen.

De parkieten waren druk in de weer.

Deze parkieten broedden in holen, liefst in boomholtes. 

Ze eten graag vruchten, bessen, zaden, bloemknoppen en blaadjes.

Na wat opzoekwerk denk ik dat het Grote Alexanderparkieten zijn.

De mannetjes van deze soort hebben een zwarte keelvlek en een roze halsband.

Ze zijn tot wel 60 cm groot. 

Zowel de boven- als onderkant van de snavel zijn rood. 

(Bij de halsbandparkiet is de bek onderaan grotendeels zwart, 

en op het achterhoofd hebben ze nog lichtblauwe veren)

De Alexanderparkieten hebben een typerende roodbruine vlek op hun schouders

en hun buik heeft een lichtere tint groen dan hun vleugels.

Ik zag nog nooit parkieten in het 'wild'

Waar we ze juist zagen vertel ik wel in een vervolgpostje

droom

Tussen de witte wolken in de lucht

hangt aan donkere takken een bloesemfeest

 Een korte lichte droom

tot ze als confetti neer dwarrelt