nodig

Ergens las ik dat de voorjaarsbloeier Gele kornoelje

symbool is van gezondheid en uithoudingsvermogen.

Twee dingen die we toch allemaal nodig hebben hé.

in de ochtendzon

 

Eveneens in de week voor het sneeuwde

zat de Muskuseend te genieten van de ochtendzon,

dat deed goed want hij kan slecht tegen vorst.

betrapt

Hier is hij, de eerste eekhoorn van het jaar

Ik zag hem het eerst

en toen was het mijn beurt om betrapt te zijn 😉

Aan een winterslaap doet de eekhoorn niet. 

Maar van sneeuw, ijzel of hagel is hij ook niet zo'n liefhebber. 

Dan verblijft hij liever een paar dagen in zijn nest. 

Ik zag hem in de week voor de sneeuw viel.

...

 

Toen ik uit het raam keek was iemand de sneeuw aan het 'opstofzuigen' 😉

 

ijskristallen

ijzig

 

In de voorbije dagen dwarrelde hier een heel dun laagje sneeuw.

Gelukkig maar.

Hoe mooi ik een pak sneeuw ook vind en hoe graag ik er vroeger in wandelde,

ik durf het niet echt meer, te veel schrik iets te breken. 

De dagen voor het sneeuwde konden we ook al ijs en ijskristallen bespeuren

Alsof een gezichtje in ijs gevangen zit

Vermoedelijk een bevroren vogelkakje

variatie

Roodborstjes en eekhoorns,

die zullen dit jaar vast weer vaak op deze blog voorbij komen huppelen 😛

Het roodborstje poseert dan ook graag hé

Met de eekhoorns is het meer verstoppertje spelen 

en wie heeft wie het eerst gezien.

Hopelijk kan ik toch regelmatig iets anders spotten zodat er hier wat variatie komt

mooiste woorden

 

Veel warme gezelligheid en weinig scherpe randjes in 2026

Al is er eigenlijk maar één wens echt belangrijk

voor het nieuwe jaar,

voor elk van jullie en mezelf:

Een lichaam en geest sterk en vrij van pijn, 

zodat we volop kunnen zijn wie we zijn.

'Goede gezondheid' zijn de mooiste woorden,

het mooiste geschenk. 

...

 

Gezellige Kersttijd voor iedereen

crossen

Van mijn favoriete seizoen heb ik niet veel kunnen genieten.

Het was echt wel afzien deze herfst, ook mentaal.

Een zware ontsteking aan borstbeen, ribben en alles er rond hield me vooral binnen.

Stappen was het ergst want elke stap voel je in je borstbeen

Ik dacht al dat het nooit meer zou beteren.

Maar eindelijk na bijna twee maand kon ik terug eens 'echt' wandelen in de natuur.

Oké, een korte wandeling, 

en nog traag en voorzichtig stappen om de schokken aan het borstbeen te vermijden.

Maar ik was in het park geraakt en voor het eerst viel de pijn goed mee.

Al durf ik dat nog niet te luid verkondigen, 

want ik dacht al eens tevergeefs dat er beterschap was

Het crossen slaat natuurlijk nog niet op mij

maar op drie eekhoorns die samen aan het spelen waren.

Ik genoot volop van de natuur en dit spektakel