show

gezellig

Narcissen rijzen op 

Lichtpuntjes in het frisgroene gras. 

Klokken en hazen gaan op pad 

En eieren krijgen kleur. 

Pasen, 

symbool van hoop en nieuw leven

Gezellige Paasdagen

schattig

Het was lang geleden en eigenlijk wisten we niet goed waar af te spreken.

Ook toen ik aankwam in het station van Sint Niklaas 

waar Joke al zat te wachten hadden we nog geen duidelijk plan.

Twijfelaars die we zijn.

De hoofdzaak was elkaar nog eens zien en het wandelen moest ook haalbaar zijn.

We beslisten naar het Romain Devidtspark te rijden en daar wat te kuieren. 

 En in dat park zagen en vooral hoorden we de parkieten van vorig postje.

Het park is vernoemd naar een oud-burgemeester.

Het Walburgkasteel was de oorspronkelijk verblijfplaats van de heer van Walburg.

Heerlijkheid ontstaan in 1550

Ridder Willem van Waelwijck sloopte het in puin vallende kasteel en verving het door het huidige.

Door erfenissen en verkopingen werd het kasteel in 1618 onder meer ingericht als brouwerij. 

In 1846 kwam het in handen van J.F.G. van Naemen-Boeye, 

die het in 1851 volledig herstelde en aan de 19de-eeuwse smaak aanpaste.

De sierlijke gietijzeren muziekkiosk (1860) werd in de jaren '80

vanaf een andere plaats in Sint Niklaas overgebracht naar het park.

Eclectische stijl, met Moorse inslag in de hoefijzerbogen
en neogotische invloed in de met vierlobben en visblazen opengewerkte panelen. 

Hij is de enige in zijn soort die nog bestaat.

Duidelijk dat ik het wat moeilijk had om het kasteel goed op de foto te krijgen.

We zullen het maar op de bomen steken 😉

De parkieten kwetterden er vrolijk op los en wij deden hetzelfde

Bijna mistten we de schattige jonge Nijlganzen, wat een camouflagekleuren

We lunchten op het domein De Sterre waar we ook nog een stukje wandelden

En als afscheid zagen we nog deze schattigaard.

In het wild

Kiekeboe

We hoorden ze al direct roepen

Deze leuke lawaaimakers

Al wisten we eerst niet wie of wat het was wat we hoorden.

Maar na wat speurwerk zagen we ze hoog in de bomen.

De parkieten waren druk in de weer.

Deze parkieten broedden in holen, liefst in boomholtes. 

Ze eten graag vruchten, bessen, zaden, bloemknoppen en blaadjes.

Na wat opzoekwerk denk ik dat het Grote Alexanderparkieten zijn.

De mannetjes van deze soort hebben een zwarte keelvlek en een roze halsband.

Ze zijn tot wel 60 cm groot. 

Zowel de boven- als onderkant van de snavel zijn rood. 

(Bij de halsbandparkiet is de bek onderaan grotendeels zwart, 

en op het achterhoofd hebben ze nog lichtblauwe veren)

De Alexanderparkieten hebben een typerende roodbruine vlek op hun schouders

en hun buik heeft een lichtere tint groen dan hun vleugels.

Ik zag nog nooit parkieten in het 'wild'

Waar we ze juist zagen vertel ik wel in een vervolgpostje

droom

Tussen de witte wolken in de lucht

hangt aan donkere takken een bloesemfeest

 Een korte lichte droom

tot ze als confetti neer dwarrelt

knikken

Gedraaid knikmos

Groene kapseltjes aan kleurige gebogen steeltjes

lentekriebels

 

Terwijl ik de sleedoornbloesem bewonder 

was de merel z'n buikje aan het vullen met bessen

Blauwe bessen zijn dan ook gezond, al zijn dat een andere soort voor ons

Nog een pimpelmees die een woning gevonden heeft

Ondertussen zong de winterkoning een vrolijk deuntje

en zwom het kuifeendkoppel rondjes in de vijver

à volonté

Momenteel kan je niet rondom de vijver van de Brielmeersen wandelen 

door de bouwwerf voor de nieuwe cafetaria

Het wordt nu dus nog wat moeilijker om goed zichtbare reigernesten te vinden.

Maar dat ze er terug à volonté zijn in de treurwilg is een feit

De reigers zijn druk bezig met van alles 

Zoals nestje bouwen, 

zich proper maken na al het harde werk,

en zorgen dat er iets in dat nestje terecht komt

ontwaken

Terwijl de lentezon haar eerste stapjes zet

dient het teder frisgroen zich aan

Zachte katjes bengelen aan de takken

en het groot hoefblad laag bij de grond 

ontwaakt uit zijn winterse slaap