eigenzinnig

Het was even doorbijten voor wat afleiding van fysieke mankementen

 en Lies nog eens zien. 

Dat bracht ons heel even naar het Kortrijkse Abby museum.

'Eigenzinnig museum' staat in de omschrijving en dat mag je wel zeggen

Misschien daarom dat we er bijna alleen waren.

 'Nightlife' konijnsculptuur in brons en aluminium van Henk Visch

Tattooed Lady van Jessica Harrison

 Het theatrale karakter van keramiek stond er in de schijnwerpers

Rechts werk van Helena Hafemann, 

fragmenten van gebroken porseleinen schotel verbonden met honderden fijne draadjes, 

het moment van uiteenvallen lijkt zo bevroren

De fantasie van Honoré d'O op een wand met honderden kleine sculpturen

als leestekens, woorden en zinnen van zijn universele beeldtaal

Zip van Maen Florin

Hij straalt een grote droefenis uit, maar heeft tegelijk ook iets heel ingetogens, 

en staat zo symbool voor de kracht van de binnenwereld en verbeelding

contrast

Het bewogen oorlogsverleden van de westhoek staat in contrast met het nu rustige platteland

waar in de verte altijd wel ergens een dorpje of oude hoeve opdoemt

In het polderdorp Ramskapelle zien we de beschermde ruïne van het station.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog deed het dienst als observatiepost langs de versterkte spoorlijn.

Van hieruit had men een uitstekend zicht op de onder water gezette IJzervlakte.

Bij de ruïne staat het kunstwerk Verbroedering 25-12-1914 van William Livermore

een herinnering aan het Kerstbestand van 1914.

Afkomstig zijnde uit de Westhoek was het boeiend om daar terug even rond te toeren.

De voorspelde regenbuien op onze laatste dag zijn een feit 

en wuiven ons wat vroeger uit richting huis.

Terug naar het heden, met dank aan Joke voor het gezelschap

zzzzz

Eens uitbreken, niet ver en niet lang

Op je eentje is dat soms wat moeilijk, dan is het doorbijten

Maar in een berichtje lees ik dat er nog iemand met hetzelfde zit

En zo waren Joke en ik plots samen een paar dagen er op uit

De komende blogpostjes verhalen een beetje onze uitstap

meer of minder

 

Hoe zou het toch komen 

dat we altijd meer rond lopen dan de planning was en nooit minder 😅

Eindelijk konden Lies en ik nog eens afspreken

De warmte, wat mankementen, altijd iets die ons boycotte

Maar nu gingen we los met bijkletsen en lekker ontbijten bij Pepper

Gecombineerd met slenteren door Kortrijk

Traditioneel even langs de Broeltorens en Leieboorden (oeps geen foto's)

en een passage door het gezellige en rustige begijnhof, altijd aangenaam

Uitgeteld bekomen we in de sfeervolle Theoriaboekenwinkel

Weg van de drukte

Een heerlijke verfrissende afsluiter

achteruit

Vooraleer we de zeehonden zagen gingen Lies en ik lunchen 

in een pop-up brasserie aan de 'gaanderijen' te Oostende

Het smaakte. Zie je het hartje dat overblijft 😉

Ik spoel achteruit doorheen de dag, alles kan op een blog 😉

Voordat de magen begonnen te knorren liepen we binnen in het Mu.ZEE

Daar zagen we dit van Wim Delvoye.

Rioolbuizen op keramieken poten, een betonmolen gemaakt met houtsnijwerk, 

een beschilderd Perzisch tapijt 

 Delvoye brengt ambacht en industrie samen in postmoderne installaties met tegenstellingen

 waarin heden en verleden één worden.

Ook was er de tentoonstelling 'Statuettes. 

Kleinsculptuur in huis  van 1880 tot morgen

 Mu.ZEE neemt de bezoeker van de Venetiaanse Gaanderijen mee

langsheen anderhalve eeuw kleinsculptuur in België

 9 godinnen (Jacques Verduyn °1946 - 2000 - terracotta en marmer) 

Geïnspireerd op antieke kunst die hij zag in Italië en Griekenkand. 

Met de titel maakt hij een brug tussen de Olympische goden

en de moderne alledaagse houdingen van de figuren

De drie Gratiën (Constant Permeke 1949)

Links: Eenheid van de wereld door het postverkeer 

(Gipsmodel van Jozef Cantré voor het grote bronzen beeld op het postgebouw van Oostende, 

nu cultuurcentrum De Grote Post.  1953)

Rechts: Golem Waterfall (Eric Croes 2023) 

Links: Vrouw met amfoor (gips, ca 1900) - midden: Dodenmasker (Henri Permeke 1912)

rechts: Stier (Francois Raty 1959)

Voorlaatste: Portret Marie Storck (Oscar Jespers 1936)

Laatste: Portret Karel Van de Woestijne (Jozef Cantré 1935)

Vrouw met panter (Oscar De Clerck 1924)

We hebben onze dag eens verstandig gedoseerd 

en waren dan deze keer niet zo traag als schildpadden

 op het einde van de mooie dag

SOS World (Cracking art group 2001)

schattig

Het was lang geleden en eigenlijk wisten we niet goed waar af te spreken.

Ook toen ik aankwam in het station van Sint Niklaas 

waar Joke al zat te wachten hadden we nog geen duidelijk plan.

Twijfelaars die we zijn.

De hoofdzaak was elkaar nog eens zien en het wandelen moest ook haalbaar zijn.

We beslisten naar het Romain Devidtspark te rijden en daar wat te kuieren. 

 En in dat park zagen en vooral hoorden we de parkieten van vorig postje.

Het park is vernoemd naar een oud-burgemeester.

Het Walburgkasteel was de oorspronkelijk verblijfplaats van de heer van Walburg.

Heerlijkheid ontstaan in 1550

Ridder Willem van Waelwijck sloopte het in puin vallende kasteel en verving het door het huidige.

Door erfenissen en verkopingen werd het kasteel in 1618 onder meer ingericht als brouwerij. 

In 1846 kwam het in handen van J.F.G. van Naemen-Boeye, 

die het in 1851 volledig herstelde en aan de 19de-eeuwse smaak aanpaste.

De sierlijke gietijzeren muziekkiosk (1860) werd in de jaren '80

vanaf een andere plaats in Sint Niklaas overgebracht naar het park.

Eclectische stijl, met Moorse inslag in de hoefijzerbogen
en neogotische invloed in de met vierlobben en visblazen opengewerkte panelen. 

Hij is de enige in zijn soort die nog bestaat.

Duidelijk dat ik het wat moeilijk had om het kasteel goed op de foto te krijgen.

We zullen het maar op de bomen steken 😉

De parkieten kwetterden er vrolijk op los en wij deden hetzelfde

Bijna mistten we de schattige jonge Nijlganzen, wat een camouflagekleuren

We lunchten op het domein De Sterre waar we ook nog een stukje wandelden

En als afscheid zagen we nog deze schattigaard.

vouwen

We zijn nog in het bewolkte Kortrijk en gaan even schuilen in de zorggroep Heilig Hart

waar we de kapel bewonderen, in de gangen dwalen en een koffie drinken in Buda Kitchen.

Na de lunch in Kaffee Damast lopen we nog even binnen bij het aanpalende Texture, 

museum van vlas en textiel

We bezochten het al eens uitgebreid

Nu was er een tentoonstelling van de vouwkunst: Tussen plooi en prestige

 En toen waren twee kippetjes uitgekakeld 😉