collectie

We bevinden ons ondertussen op de vierde verdieping van het museum van Oudenaarde.

Onder het houten dakgebinte

kan je er één van de grootste zilvercollecties van Vlaanderen bewonderen.

Dat zilverwerk is wel heel lastig vast te leggen

je gaat het beter zelf even bewonderen als je in de buurt bent 😉

bestek uit Oudenaarde, 1763 - borden, porselein uit Japan 18e eeuw

Tankard ivoor en zilver 1821 - Tankard ivoor en zilver uit Brussel 18-31-1868 

Molenbeker uit Rotterdam 1655

Huwelijksbeker glas en email, Bohemen, 16e eeuw

Drinkschaal in de vorm van een zeilschip ca 1600

Drinkbeker in de vorm van een uil, Duitsland, tweede helft 17e eeuw

huwelijksbeker uit Noorwegen 1784

flapkannetjes (bierkannen) zilver en kobaltblauw, chinees porselein, Nederland eind 17e eeuw

flapkan uit Duitsland ca 1630 - schenkkan uit Londen1563

Madonna  met kind 16e eeuw

Kunstkabinet van de Sint-Jorisgilde 1676, 

gelakt, ebbenhout, schildpadschelp, parelmoer, Vlaanderen

En hierbij sluiten we ons bezoek aan het MOU af

concentratie

We bevinden ons voor het eerst in het MOU waar we dwalen in eeuwenoude zalen

Van de 15de tot de 18de eeuw maakte Oudenaarde furore in de wandtapijtkunst.

Het museum heeft meer dan 37 originele wandtapijten in bezit en 

stelt hiervan 17 meesterwerken uit de 16de en de 17de eeuw tentoon.

"Alexander voor de hogepriester Iaddo" 

Oudenaards wandtapijt - uit de reeks 'Alexander de Grote' - 16de eeuw

Een 16de-eeuws wandtapijt, dat de stad Oudenaarde nog niet lang geleden 

op een veiling bij Sotheby’s in New York heeft aangekocht, is na 400 jaar opnieuw thuis.

Het aangekochte wandtapijt, dat een veldslag afbeeldt, 

maakt deel uit van de prestigieuze reeks “de geschiedenis van Alexander” (1580-1590).

Het was destijds een geschenk van de stad aan Alexander Farnese, de hertog van Parma, 

bij zijn plechtige intrede. De moeder van Farnese werd geboren in Oudenaarde.

 Het Oudenaards exemplaar in de verzameling van de provincie Oost-Vlaanderen 

vormt samen met vier andere, bewaard in het Louvre te Parijs, 

de reeks ‘Groenwerk met grote bladeren en de geschiedenis van Hercules’. 

Het is één van de belangrijkste reeksen binnen dit genre van de Vlaamse wandtapijtkunst.

Er is geen twijfel dat de vijf tapijten oorspronkelijk tot dezelfde kamer behoorden.

Enkele fragmenten uit de grote tapijten

Wat een kunst was het toch om herkenbare figuren te weven, 

heel veel werk en concentratie zal dat gevraagd hebben

Hierboven een dame die herstelwerken uitvoert aan wandtapijten

We klimmen naar volgend postje want dan zitten we op zolder

symbool

Deze week werden Lies en ik voor een dagje enkele eeuwen teruggeflitst

Naar oa de tijd van keizer Karel V
Rond 1530 werd het stadhuis van Oudenaarde gebouwd.
Niet toevallig is dat het begin van een grote bloeitijd voor Oudenaarde,
te danken aan de wandtapijtennijverheid die hier in de 16de eeuw zo floreert

en duizenden mensen tewerkstelt.

Een van de mooiste stadhuizen van België,
waar in de 16de eeuw keizer Karel, Margaretha van Parma
en Alexander Farnese er over de vloer kwamen.
Het is nu het decor waarin het MOU museum gevestigd is
nl in het oudste deel, de 14-eeuwse Lakenhalle, 

symbool van het roemrijke textielverleden van Oudenaarde.

In november verkenden Lies en ik Oudenaarde al eens

en toen schreef ik reeds een en ander over het stadhuis

In volgend postje stappen we binnen in het textielverleden

audenaerde

Ook Oudenaarde heeft charmante gevels

Lies en ik lopen daar nog steeds rond, zien ditjes en datjes

Voormalige textielfabriek Gevaert, katoenspinnerij, weverij en ververij 1909

En zo sluiten we een mooi dagje Oudenaarde af

gesloten

Na de lunch wandelen we nog wat rond in Oudenaarde
Aan de overkant van de Schelde zien we het huidige gerechtshof

Gebouwd in neogotische stijl tussen 1922 en 1925 naar een ontwerp van architect Henri Valcke.
Het bouwwerk is geïnspireerd op de Brabantse gotiek

Op de Markt staat de Sint-Walburgakerk met z'n 88 meter hoge toren
De kerk bestaat uit twee verschillende architectuurstijlen.
Het vroeggotische koorgedeelte opgetrokken in Doornikse kalksteen dateert uit de 12de eeuw.
De rest van de benedenkerk is een prachtig voorbeeld van 15de-eeuwse Brabantse gotiek.
De kerk binnenin bewonderen zal voor een andere keer zijn want ze was nog gesloten

Vier van de 37 klokken van de vroegere beiaard op het stadhuis,

deze werden gegoten door Andreas Van den Gheyn in 1759.

In 1894 verhuisde de beiaard naar de Sint-Walburgakerk

Wat ook nog gesloten was, was het museum in het stadhuis

Nog een reden om zeker terug te keren naar Oudenaarde

Het laatgotische stadhuis werd gebouwd tussen 1526 en 1537 door de Brusselse bouwmeester Hendrik van Pede

Centraal staat de belforttoren.
De kroon op de toren en de vergulde adelaars symboliseren het wereldrijk
van de toenmalige vorst, Keizer Karel.

Op de kroon op de toren prijkt ‘Hanske de Krijger’, een 16de-eeuwse stadswacht.
“Niemand in zicht” dacht Hanske de Krijger toen hij als stadswachter op uitkijk stond.
Nog wat vertroebeld van de pintjes de avond voordien, viel hij in slaap.
Op datzelfde moment kwam Keizer Karel V aan gegaloppeerd.
Zijne hoogheid stootte op een gesloten poort
De legende wil dat de hij niet alleen Hanske, maar heel de stad wou straffen.
De keizer eiste om een bril in het wapenschild van de stad op te nemen, 

als levenslang symbool voor deze misstap.
Vandaar de bril in het logo en wapenschild van Oudenaarde.
Althans, dat is wat in de volksmond wordt beweerd.

Voor het stadhuis staat de koninklijke fontein,

opgetrokken in 1676, tijdens de regering van Lodewijk XIV. 

De fontein was via een waterleidingsysteem verbonden met de bronnen van de Edelareberg
en vormde de eerste openbare nutsvoorziening in de stad.

Achter de Sint-Walburgakerk zien we een deel van de voormalige openbare baden

In 1902 gebouwd in opdracht van Omer Gevaert, een Oudenaards textielindustriëel
Dit deel werd omgebouwd tot openbare toiletten , een ander deel tot garage voor de politiemotoren

Als jullie proper gewassen zijn gaan we verder 😉

feestelijk

Een uitstapje is altijd feest

Zo waren Lies en ik dus op trot in Oudenaarde

Hier bevinden we ons nog in het begijnhof

De 'grote' kapel is neo-gotisch
Tijdens de tweede fase van de Beeldenstorm in 1566,
werd de 16de-eeuwse kapel door de beeldenstormers vernield,
maar later in zijn oorspronkelijke glorie heropgebouwd.

Wij gaan even pauzeren voor een snack en koffie met een extra toefje bij 'Anita's place'

Natuurlijk mag zo'n extra toefje, zeker als je tussen de uitstapjes in sober leeft 😉

Een feestelijk dagje

maar dat kan dit keer ook door de vele bloemetjes en het gouden bestek komen...

bescheiden

Onopvallend, bescheiden op de achtergrond,
meer en meer vergeten
doorheen de jachtige jaren

maar toch nog steeds aanwezig, in kerken en kapellen,
op hoeken van straten, verscholen in bomen,
verkleurd door regen en wind, oud of modern van vorm: Maria

Net zoals Brugge, Kortrijk, Gent en enkele andere steden

heeft Oudenaarde ook een begijnhof.

Minder groot, wat bescheidener want weinig bezoekers ook, maar heel aangenaam.
Oorspronkelijk verbleven de Oudenaardse begijnen achter de Sint-Walburgakerk.
Maar in de 15de eeuw kregen zij een fonkelnieuw onderkomen op de huidige plaats.
Aan de ingang merk je het beeld van de Heilige Rochus, de pestheilige.

Het begijnhof bestaat uit een 30-tal huisjes, gegroepeerd rond twee binnentuintjes.
Het merendeel van de witgekalkte huisjes zijn her-opgetrokken in de 19de eeuw

en de 20ste eeuw, maar enkele dateren uit de 17de eeuw
Vroeger was het begijnhof volledig door water omringd.

Het oudste gebouw dateert uit 1500 en was het woonhuis van de rector,
de heer Van de Velde, die door de geuzen in de Schelde werd geworpen en verdronk
Het laatste begijntje in Oudenaarde stierf in 1960.
Het wordt beheerd door een vzw

Op de achtergrond de Sint-Walburgakerk

Er komt nog