nieuwsgierig

 

We wandelen even heen en weer een doodlopend landweggetje in

 in Jabbeke

En dat kon niet onopgemerkt

Iedereen kwam eens loeren van achter het hoekje

Deze kreeg er geen genoeg van

Fantastisch toch die nieuwsgierige koeien

joie de vivre

We wandelen nog even door de grote tuin van het museum Constant Permeke te Jabbeke

Te bezoeken tijdens de openingsuren van het museum,

ook zonder museumbezoek gratis toegankelijk.

Her en der staan ligzetels en banken, je mag er zelfs picknicken

Museum en tuin zijn heel zeker een bezoek waard

 Lunchen kan/kon bij Lies 😉

brutaal

Schilderen of tekenen, ik wou dat ik het kon.

Daarom ga ik graag naar een museum.

Of het nu een genre is die ik graag zie of niet ik sta altijd in bewondering

voor de creativiteit, de details, de kleuren, het licht, de eigen 'touch'... 

Deze keer vallen Lies en ik binnen in de "Vier Winden" te Jabbeke

Het huis dat schilder/beeldhouwer Constant Permeke liet bouwen

om zich er definitief te vestigen met zijn gezin in 1930

Permeke (1886-1952) was een expressionistisch kunstschilder

'Dof gehouden tonaliteit, brutale vormgeving en gedurfde vervormingen'

Later experimenteerde hij ook met het beeldhouwen.

Eerst woonde hij in Oostende met z'n Marietje met wie hij in 1912 trouwde 

Zwaargewond tijdens de eerste wereldoorlog wordt hij overgebracht

naar het Verenigd Koninkrijk 

waar hij later z'n vrouw en moeder terug vindt in Folkestone

In het Verenigd Koninkrijk worden twee zonen en dochter geboren

In 1919 keert het gezin terug naar Oostende 

 Samen met zijn vrouw Marietje kreeg Permeke zes kinderen,

waarvan twee op jonge leeftijd stierven.

Toen in 1923 zijn derde zoon, Mattheus stierf

had dit ook een weerslag op zijn kleurgebruik; 

hij werkte daarna hoofdzakelijk met zwart. 

De oorlogsperiode 1940-1944 werd voor Permeke een tragedie. 

Zijn zoon Paul werd door de Duitsers als krijgsgevangene weggevoerd. 

 Ook was het hem vanaf die tijd verboden te schilderen. 

Verbitterd zocht hij te Brussel een tijdelijke verblijfplaats, voor zichzelf, 

en om zijn werk in veiligheid te stellen, daar Jabbeke in het spergebied lag.

Na de oorlog werd hij in december 1945 benoemd tot directeur 

van het Nationaal Hoger Instituut en de Koninklijke Academie te Antwerpen,

in oktober 1946, nam hij al ontslag
   Het summum van zijn carrière bereikte Permeke 

op zijn retrospectieve expositie te Parijs, in 1947-1948. 

De feestelijke vreugde werd echter brutaal verdrongen door het overlijden 

van zijn echtgenote Marietje na een slepende ziekte, op 3 mei 1948.

Constant Permeke overleed op 65 jaar aan kanker 

in het ziekenhuis van Oostende in 1952

Het was de wens van de kunstenaar 

dat zijn werk na zijn overlijden bij elkaar zou blijven 

en dat er van zijn woonhuis een museum zou gemaakt worden. 

Deze info en veel meer te vinden op de website van het museum en google

zingen

Roodborstje, zing dan

 Zing in mijn oren
Zing ‘ns een wijsje
Laat van je horen
Klim op een tak, steek je borst maar vooruit
Roodborstje, zing dan
Zing ‘t maar uit
uit een kinderliedje met tekst van Judith Nieken

Het had allemaal geen zin

hij keek me toen alleen maar doordringend aan (hij zat op een paar meter van mij) 

bij het gene ik hem vertelde

 Al snel vloog hij wat hoger, weg van al die aandacht

Maar heerlijk in de zon zittend gaf hij plots het beste van zichzelf

Ik genoot volop van z'n optreden

en ondertussen nu en dan de camera richten, 

ja beestjes fotograferen is verslavend

op reis

 

Iemand heeft z'n mooiste sokjes aangetrokken

Het is Roger Raveel die op logement is in het Mudel te Deinze

Terwijl zijn museum in Machelen gerestaureerd wordt tot juni 2026

trekken zijn werken op reis naar verschillende plekken

Hier loopt de tentoonstelling 'Picnic' nog tot 21 september

Een 50-tal werken zijn te bewonderen van één van de 

belangrijkste Belgische Kunstenaars van de 20ste eeuw.

Geboren in 1921 en overleden in 2013 in Machelen-aan-de-Leie.

Raveel brak definitief door in de jaren 1960.

 Typische elementen in zijn werk zijn oa het witte vierkant, 

de kat, de duif en het karretje

'karretje om de hemel te vervoeren' - 1968

het karretje vervoert de hemel, de wolken, de oneindigheid

ook groen

Met twee vlogen ze lachend over mij,

de groene spechten

Het ging maar heen en weer en niet altijd samen,

ik wist niet wie ik in het oog moest houden

Nu en dan landde er eentje

Wat een vrolijk schouwspel, ik lachte met hen mee,

ook wel een beetje groen, want de landingen gebeurden in de verte

Maar hé, ik kreeg ze wel beiden tegelijk (onscherp) op de foto

Het lijkt me zo van ver een vrouwtje en een jong