nieuwsgierig

 

We wandelen even heen en weer een doodlopend landweggetje in

 in Jabbeke

En dat kon niet onopgemerkt

Iedereen kwam eens loeren van achter het hoekje

Deze kreeg er geen genoeg van

Fantastisch toch die nieuwsgierige koeien

ondersteboven

Een leuk koetje liep te smikkelen, schattig toch?

Enkele raakten er ondersteboven van

Even spiegelen 'wie is de leukste van de kudde'

Eén, twee, drie, ... nee het waren er meer dan zeven hoor

Koeien aan De Leie.

Dat doet me denken aan de schilder Emile Claus.

100 jaar geleden gestorven en 175 jaar geleden geboren

2024 is dan ook het Emile Clausjaar in het Mudel (museum van Deinze en de Leiestreek)

Hij woonde in een deelgemeente van Deinze

Claus schilderde het platteland en de mensen die er werken, de koeien aan de Leie,...

slag van de molen

We blijven in Ruiselede en gaan op zoek naar de Hostensmolen
De molenlandroutepijlen waar ze in een tekst naar verwijzen
zijn niet te bespeuren
maar het kan ook aan ons liggen ;-)

De eerste molenaar van deze stenen molen was een zekere Hoste,

vandaar ook de naam.
Soms is de molen in werking

Het gebouw er rond bevat een sanitair blok

Ik hou het kort want anders krijgen jullie nog een slag van de molen

Ik had er al eentje want mijn concentratie om foto's te nemen

was al serieus aan het verminderen 
Na een korte koffiepauze aan de kerk in Ruiselede

rijden Joke en ik naar onze laatste bestemming
De Poelbergmolen op de.... Poelberg in Tielt

Zoals hij er nu bijstaat dateert deze molen van 1726.
In 1964 werd de Poelbergmolen stil gelegd. Hij geraakte in verval.
De stad Tielt kocht in 1980 de molen op.
In 1993 volgde een grondige restauratie.
Datzelfde jaar werd het omliggende landschap een beschermd dorpszicht.

En zo zijn we aan het eind gekomen van de molenlandautoroute

Het was een mooie rondrit waarvoor dank aan Joke

molenlandroute

Met de buikjes gevuld gaan we terug op pad
Tot nu toe hadden we nog geen molens gezien op onze molenlandroute
maar daar kwam dus snel verandering in.
De koetjes stonden ons al op te wachten

De Mevrouwmolen van Kanegem werd in de 17e eeuw gebouwd.
Oorspronkelijk was het een houten korenwindmolen
Toen de landheer overleed beheerde z'n vrouw de goederen
en zo werd het al vlug de mevrouwmolen genoemd

In 1843 werd de molen door brand vernield
en vervangen door de huidige bakstenen graan- en oliemolen

De molen werd na de tweede wereldoorlog niet meer gebruikt
Ondertussen werd hij al meerdere keren gerestaureerd
het 'huisje' vooraan duidelijk nog niet

De tweede molen in Kanegem is de Artemeersmolen of Hardemeersmolen
Hij zou dateren van het begin van de 19de eeuw
maar zwaar beschadigd door de Eerste Wereldoorlog kwam hij in verval.
In 1975 werd de molen volledig gerestaureerd door een particulier
En in 2014 kocht een beroepsmolenaar hem
zo draait de molen opnieuw op professionele basis

Wij tuffen verder door de regen door de wind naar volgend postje 

route

Het was een beetje nostalgie voor Joke en ik, elk om z'n eigen reden

1966 à 67
m'n ouders hun eerste auto, ook voor die tijd al een old-timer

Als kind volgden we met m'n ouders nu en dan eens een autoroute

dat was toen nogal in, van her naar der rijden en pijltjes volgen
en zo kwam je bij mooie en/of interessante plaatsen, 

zichten, natuur, kastelen en dorpjes waar je  

gewoon doorheen reed of er een kleine wandeling deed

Toen ik een tijdje geleden aan Joke eens vroeg of dat eigenlijk nog bestond
stuurde ze me prompt een plannetje
en zo kwam deze week op een regenachtige dag onze route tot stand
Binnenkort kan je hier volgen waar taxi Joke ons allemaal bracht

en natuurlijk ook op haar blog

kapelleke

Een wandeling in de Daknamse meersen 

Het is een eerste kennismaking met deze landelijke streek voor zowel Joke als ik 

Onderweg komen we de troon van koning Nobel tegen

je weet wel van het verhaal van de vos Reinaert,

onderweg zagen we al andere 'metaalachtige' figuurtjes van dit verhaal 

De troon staat bij de kapellekensboom

Een boom met een bijzonder verhaal:

Deze linde stond al 200 jaar op een splitsing van twee straten

Maar het stadsbestuur vond hem te oud en te lelijk 

en hij moest plaats maken voor een nieuwe baan.

Maar met hulp van sympathisanten van Natuurpunt 

'vluchtte' de boom op 11 november 2016 en kreeg hier een nieuwe stek

Als dat niet mooi is

Het kapelleke had zich goed verborgen tussen de vele bladeren

Nu en dan liepen we een hele tijd langs eerder eentonige stukken

zodat ik eigenlijk niet zo veel foto's nam,

of was dat omdat we te veel liepen te babbelen ;-)

Maar voor ons was het sowieso leuk om elkaar nog eens te zien 

en de benen te strekken in deze mooie streek

verbazing

In het Drongengoedbos kom je beestjes allerhande tegen

En groot was mijn verbazing toen ik plots volgende huppelkont zag boven piepen 

Die sprong gezwind het veld door.
Dat betekende dat Joke en ik nu wel heel aandachtig alles liepen af te turen, 

links en rechts, tussen takken en bladeren,

alles die beetje rost gekleurd was kreeg extra aandacht,

want wie weet zagen we nog ergens zo'n kopje met gespitste oortjes

En jawel hé, 

groot was onze vreugde toen we tussen het groen beweging zagen,

maar we hielden ons muisstil

Wat een lief kopje hé

Ik zag ze nog nooit in het wild

Verder maar weer, want nu en dan voelden we wat spetters,

zou er dan toch nog een bui op ons hoofd vallen...

Eerst nog enkele stoere gasten passeren, 

heel stilletjes want je wil deze niet doen schrikken als je er zo tussen loopt

Ze waren heel relaxt, 

niet echt interesse in twee dametjes, ze lusten enkel groene blaadjes

Hier hadden we nog zo'n vijftien minuten te stappen tot ons eindpunt

toen de wolken beslisten ons een douche te geven

Kleddernat en doorweekt waren we 

 

Gelukkig brak de zon weer door

en konden we ons te drogen zetten op het terras van de Drongengoedhoeve

Het einde van onze safaritocht 😉

Een deugddoende dag met Joke